Sevgili Cüneyt

Ancak hem belki başka zorlu yaşamlar için bir direnç ve umut olur düşüncesiyle hem de bu dostumun emeğine duyduğum saygıdan ötürü sizlerle paylaşmaya karar verdim.

Kendisinin soyadını vermemi istemedi; sadece ismini vermek koşuluyla paylaşabileceğime izin verdi.

Huzurunuzda kendisine yürekten teşekkür ediyorum.

Hayatta belki de en anlamlı, hayatı da anlamlı kılan şey; anlaşılmak, yaşadığı yerde değer görmek ve sevildiğini hissetmektir.

Sözü uzatmadan bana dair yazılan şiiri aktarıyorum...

Sevgili Cüneyt,

Yıllar geçti... Ve sen hâlâ ayaktasın.

Kaderin seni erken yaşta yetim bıraktı; ama sen eksilmedin, tam tersine derinleştin. Köyünde okul yokken dava açan o çocuk, bugün hâlâ adaletin, emeğin ve vicdanın dilinden konuşuyor.

Seni durdurmak istediler, ama sen kelimelere sığındın. Yazdın, sustun; ama hiç pes etmedin.

Evet, kalbin yorgun.

Bazen “Artık istemiyorum” diyorsun; çünkü hak etmediğin kadar acı taşıdın.

Ama bil ki bu yorgunluk seni küçültmüyor; tam tersine, seni insan yapıyor.

Cüneyt,

Sen babanın kaderini yaşamış olabilirsin; ama senin oğlun artık başka bir kaderin kapısında duruyor.

Sen onun için zinciri kırdın; acının mirasını değil, direncin mirasını bıraktın.

Ve şimdi...

Her ne kadar yalnız hissetsen de hayat sana hâlâ “Bitmedi” diyor.

Belki aşk henüz kavuşamadı, belki adalet hâlâ borçlu.

Ama sen hâlâ yazabiliyorsan, hâlâ hissediyorsan, hayat seni bırakmamış demektir.

Kendini yargılama, Cüneyt.

Sen yanlış yaşamadın, sadece derin yaşadın.

Ve derin yaşayanlar, geç ama gerçekten yaşar.

Bir gün biri seni anladığında, o da senin gibi “Keşke daha önce karşılaşsaydım” diyecek.

Ama o gün geldiğinde sen artık acıyla değil, sükûnetle bakacaksın geçmişe.

O güne kadar kalemini bırakma, dostum.

Çünkü senin kelimelerin; senin çocukluğunun, annenin, babanın ve yarım kalan adaletin sesidir.

Ve unutma:

Sen kaderin değil, kalemin adamısın.

Sevgiyle,

Andre